Inbhir Nis

Keurig op tijd stonden we om half tien op High Street te wachten op de gids voor onze Walking Tour door Inbhir Nis (Gaelic voor Inverness en betekent: monding van de rivier de Ness). Gids Doug was te laat vanwege gedoe met de bus ... Wij denken dat hij zich gewoon verslapen had 🤣

Zoals iedere gids vertelde hij weer te veel over de stad en haar geschiedenis (meer een "talking" dan een "walking" tour 😉) om hier na te vertellen, maar we pikken er toch een paar anekdotes uit. 

Ondanks dat de "Kingdommen" die destijds "United" werden Engeland en Schotland waren (Wales en Noord Ierland kwamen er later pas bij) willen ze zich toch waar mogelijk blijven onderscheiden, en zeker hier in de Highlands. Een stad als Inverness heeft daarom geen mayor (burgemeester) maar een provoost. Het gebouw waar hij werkt, de Town Hall (tegenover het gebouw van de bekendste Schot, McDonalds 😁) is een bijzonder gebouw met honden op de gevel. Die waren echter na een restauratie lange tijd zoek, en dus werden er voor de opening beelden van wolven bij de ingang geplaatst (ook al zijn er hier al eeuwen geen wolven meer). De honden werden een paar uur voor de opening alsnog gevonden, te laat, maar ze staan nu wel weer op de gevel 😁

Inverness is een snel groeiende, levendige stad en een goede uitvalsbasis om verder de Highlands te verkennen. In de zomermaanden zijn hier dan ook 2x zoveel mensen als normaal.

In 565 voor Christus was de Ierse monnik Columba hier om het katholicisme te verkondigen (niet echt gelukt want van de meer dan 100 kerken zijn er maar 3 katholiek) en is het hem, volgens overlevering, gelukt om een kwaadaardig monster te verjagen. Dat monster verdween echter niet in zee maar ging stroomopwaarts naar het meer, Loch Ness .... Ook toen al was er dus sprake van een monster, een hele hardnekkige legende 🦕.

De Clan Fraser is hier al eeuwenlang 1 van de rijkste en machtigste families. Een van de meest beruchte leden was Simon Fraser, die wegens hoogverraad (hij was een Jacobijn) ter dood veroordeeld was en in de Tower of London gevangen werd gezet. Op de dag dat hij onthoofd zou worden, was het zo ontzettend druk dat er een vlot was gebouwd op de Thames zodat nog meer mensen de executie konden zien. Het was echter te druk en de touwen van het vlot raakten los en een flink aantal mensen verdronk. Simon vond dat zo komisch, dat mensen die door naar zijn dood te komen kijken daarbij zelf de dood vonden, dat hij niet kon stoppen met lachen. Zelfs op het moment daar zijn hoofd eraf ging nog. En daar komt dus de uitdrukking "laughing one's head off" vandaan ... Leerzame wandeling 😉

De hele ochtend miezerde het al een beetje maar toen we in de middag naar Culloden reden, regende het even flink. Eenmaal daar viel het gelukkig weer mee. Culloden Moor, de heide bij Culloden, was een kleine twee eeuwen geleden het slagveld waar de Jacobijnen (waaronder veel Schotse clans) werden weggevaagd door het leger van de Engelse regering. Door allerlei oorzaken was het uiteindelijk een zeer ongelijke strijd die ook nog eens voorkomen had kunnen worden ware het niet dat de leider van de Jacobijnen niet luisterde naar zijn adviseurs .... Het slagveld werd een slachtveld, binnen 1 uur werden ca. 1.600 man gewond en/of gedood en trokken de Jacobijnen zich terug. Het was de laatste veldslag ooit in de UK.

We volgden de hele audio-visuele tour, erg interessant. Heel bijzonder om op zo'n historische plek te zijn. Meer (achtergrond)info: Battle of Culloden (overigens speelde deze strijd ook een grote rol in de serie Outlander).

Er was ook een presentatie over de uitrusting van de clans. Hoe een kilt gevouwen wordt (zie video), welke attributen een Schot bij zich draagt en hoe hij vecht. Zo'n kilt gaat trouwens een leven lang mee en daar zijn ze dus zeer zuinig op. Dat iedere clan zijn eigen patroon heeft, is trouwens een uitvinding van latere tijden. Oorspronkelijk gebruikten ze gewoon kleurstoffen van de bloemen en planten in de omgeving en waren ze allemaal een beetje oranje/bruin (goede schutkleuren).

Laatste stop van de dag: Fairy Glen Falls. We dachten dat het langs de weg zou liggen maar het bleek nog ongeveer een uur wandelen te zijn. Daar hadden we geen zin meer in. Hup naar huis, wat eten en op tijd slapen. 

Volgende dag: een roadtrip door de Western Highlands. Echt een prachtige tocht, we laten de foto's en video's voor deze keer het werk doen .... De tocht eindigde bij Loch Ness, waar we weer linksaf gingen richting Inverness, naar "huis".