Intramuros

Voor we het ons realiseerden, was het alweer tijd om van ons paradijselijke eilandje te vertrekken. Gelukkig was de zee bij het aan boord gaan deze keer een stuk rustiger. Half uurtje later weer in het busje naar het vliegveld van Busuanga-eiland om weer naar Manilla terug te vliegen. Deze keer geen gekke dingen, ruim op tijd geland en onze pickup om naar het hotel te gaan stond ook gewoon klaar. Dat is deze reis trouwens continu het geval geweest, goed georganiseerd door de mensen van undiscovered 👍👍

Natuurlijk konden we de Filippijnen niet verlaten voordat we ook Manila en dan met name de oorspronkelijke stad, Intramuros (binnen de muren), hadden bezocht. Dus snel een "last minute" stadswandeling met gids Russel, de bedenker van deze tour, geboekt. We grepen een "Grab" 😉, de lokale variant van Uber, en meldden ons om 08.45 bij Fort Santiago, het vertrekpunt van de wandeling.

Russel heeft een uitgebreide studie van de geschiedenis van Manilla gemaakt en vertelt ons er ongeveer alles over. We zijn met z'n 5-en, naast ons nog een stel uit Canada en een Engelse. Altijd fijn zo'n klein groepje.

(Metro) Manilla is nu een stad met 15 miljoen inwoners maar was ooit een militaire nederzetting van de Spanjaarden in de rivierdelta. Een hele strategische positie en dus veel geschikter dan Cebu waar de Spanjaarden zich in eerste instantie wilden vestigen. Ze startten een handelsovereenkomst: ze introduceerden o.a. tabak en kaneel vanuit Mexico en namen rijst, suikerriet en peper mee. In plaats van de Moren die er eerder waren en de strijd aangingen om het gebied te veroveren, kozen de Spanjaarden meer de weg van de diplomatie. 

Ze introduceerden ook het katholicisme en wisten daarmee de bevolking onder de duim te krijgen. Ook Filipijnen zelf konden priester worden maar niet echt "promoveren". Nationale held José Rizal was een hervormer die op een vreedzame manier in opstand kwam. Hij werd echter, nadat hij in Europa gestudeerd had en twee opruiende boeken had geschreven, na terugkeer in 1898 al snel opgepakt en geëxecuteerd. Dat feit was een "wake up call" voor 8 regio's (de 8 zonnestralen in de Filipijnse vlag) om daadwerkelijk in opstand te komen en voor onafhankelijkheid te strijden. Dat duurde echter niet lang want de Amerikanen waren de volgende "kolonisten". 

Japan was een wrede bezetter tijdens WO II. Op een gegeven moment dwongen zij Filippijnen en Amerikaanse krijgsgevangenen tot een dodenmars van meer dan 100 kilometer na een veldslag bij Bataan in het noorden van het eiland Luzon. Meer info via deze link Bataan Death March.

De binnenstad van Manilla, Intramuros dus, werd ook zwaar gebombardeerd (de enige stad ter wereld met meer schade en slachtoffers is Warschau). Er vielen ruim 100.000 doden (the Manila Massacre) en alle gebouwen werden vernietigd of zwaar beschadigd. Het enige gebouw dat overeind bleef was de St. Augustin kerk. 

Na de capitulatie werden de Filippijnen vrij snel onafhankelijk verklaard, en wel op 4 juli 1946. 

We bezochten de kerkers waar martelingen plaatsvonden en we liepen nog over een oud stuk stadsmuur, voordat we de rest van intramuros bekeken, met o.a. de kathedraal en die St. Augustin kerk. 

Russel vertelde ook dat de Filippijnen een relatief hoge "under employment" kennen. Heel veel mensen zijn goed opgeleid maar werken in banen die dat niet vereisen, maar wel veel beter betalen. Menskracht is sowieso het grootste exportproduct van de Filippijnen, ze werken echt overal ter wereld, in de zorg, scheepvaart etc. 

Na deze tour dronken we nog een kop koffie en gingen vervolgens met de Grab weer terug naar het hotel. Koffers inpakken, douchen en op naar de luchthaven. Want, het zit er alweer op 🫤 Het was een prachtige, veelzijdige reis, we hebben genoten!

Dat jullie weer zo actief digitaal mee reizen, maakt het voor ons altijd nog net weer een stuk bijzonderder ... Dank dank dank daarvoor! 🙏😘