Bohol

Omdat we de volgende ochtend nog voor het ontbijt opgepikt zouden worden, gingen we vroeg in de avond al afrekenen en ons "ontbijtpakketje to go" regelen. Op dat moment kwam net de boer "fresh mint straight from the farm" afleveren. Eerder die avond hadden we een mojito willen drinken maar omdat er geen munt meer was .... Nu kregen we die alsnog "on the house" als afscheid 🍸🙂

We waren vroeg maar mooi op tijd want in no time stond er al een flinke rij om in te checken voor de ferry naar Tagbilaran, de hoofdstad van Bohol. De boarding passen kwamen uit een "good old matrix printer" en even later konden we aan de koffie want het was nog wel een uurtje wachten. 

Vervolgens een kleine 2 uur varen naar Bohol. En natuurlijk weer een drukte van belang in de haven en de stad. Siquijor voelde echt als een vakantie-eiland, Bohol meer als woon- en werkeiland. Panglao (het eilandje tegen Bohol aan, waar ons hotel op ligt) is dan weer wel 1 groot uitgaansgebied met volop hotels, barretjes, restaurants en winkeltjes, vooral rondom Alona Beach.

Het was bewolkt en dat zou het al die tijd op Bohol (op misschien een uurtje na) ook blijven. We zitten nog net in de regentijd en dat is hier goed te merken. 

Volgende dag stond onze "countryside" tour op het programma. Gids Joseph (please call me Sef) was keurig op tijd en was ook 1 grote bron van kennis over het eiland en haar geschiedenis.

De Filipijnen, genoemd naar de toenmalige kroonprins van Spanje Filips II, zijn ruim 300 jaar een kolonie van Spanje geweest en daarna ook nog een tijdje van de VS, maar sinds 1946 een onafhankelijke republiek. Ze spreken er Tagalog, dat zo'n 10% aan Spaanse woorden kent en Engels en daarnaast heeft ieder eiland heeft nog een paar eigen talen. 

Op Bohol wordt vooral rijst verbouwd en het land wordt bewerkt door waterbuffels, hun "national animal". Al worden deze tegenwoordig steeds vaker vervangen door "the Japanese Buffalo", een machine ...

Eerste stop was bij het Tarsier Sanctuary. De Tarsier is 1 van de kleinste primaten en heel duidelijk familie van de lemuren die we vorig jaar op Madagaskar zagen. Het is een nachtdier en heeft dus hele grote ogen, groter zelfs dan hun hersenen. Hij is heel klein, ongeveer de grootte van een vuist (ca. 7 cm), heeft een hele lange staart en kan zijn kop naar beide kanten 180 graden draaien. In het wild kunnen ze meer dan 20 jaar oud worden, maar in een kooi raken ze in de stress en gaan ze continu dusdanig hevig met hun hoofd schudden dat ze niet langer dan 2-4 weken in leven blijven. Hier zitten ze echter heel fijn in een groot, beschermd gebied. 

We reden door naar een bijzonder gebied: de Chocolate Hills. Onderweg knutselt Sef 2 mandjes in elkaar van kokospalmbladeren. Hij vertelt dat deze voor de helft worden gevuld met rijstkorrels en dan gekookt en daarna opgehangen. Het heet puso of hanging rice, heeft een beetje de smaak van de kokosbladeren en je kunt het overal kopen voor 15 pesos (ca. € 0,25).

Het is druk bij de Chocolate Hills. Echt heel veel toeristen, ondanks de miezerregen. Een bijzonder en uitgestrekt landschap van meer dan 1.700 heuvels, die nu nog groen zijn (nu dus meer "Matcha Hills" 😉), maar in de droge tijd wordt het gras bruin, dus vandaar de naam. Meer info: Chocolate Hills. Onder andere vanwege dit landschap (en de Tarsier) is Bohol verklaard tot UNESCO Global Geopark. 

Via een mooie route door het "man made forest", aangelegd om het gebied dat verwoest werd tijdens WO II, te beschermen tegen erosie vanaf de berg, rijden we naar de zuidkant van het eiland. 

Vanwege de Spaanse tijd is de bevolking grotendeels rooms-katholiek en overal in de Filippijnen zie je dan ook grote een kleine kerkjes in Spaanse stijl. We bezoeken 1 van de oudste en mooiste in Baclayon en ook het bijbehorende museum. Buiten de kerk verkopen ze calamai, een lokale lekkernij gemaakte van pinda's of ube (een soort paarse zoete aardappel).

Iets verderop komen we bij de plek waar ooit ontdekkingsreiziger Magellaan voor het eerst voet aan wal zette; dat heeft hij later moeten bekopen: hij werd op Cebu, het eiland westelijk van Bohol vermoord.

Inmiddels gaat het er een stuk vriendelijker aan toe hier, criminaliteit is hier ver te zoeken (mede dankzij het voormalige schrikbewind van president Duterte), er zijn zelfs geen zakkenrollers. Ze geloven naast in de kerk, ook erg in karma, dat helpt 😉

We vermaken ons verder uitstekend op Alona Beach, waar in de avond veel live optredens zijn, 1 avond werd het nog heel gezellig (én laat) met twee stellen, 1 Colombiaans/Filipijns en 1 Cubaans/Colombiaans stel. Hun volgende bestemming is Coron, en die van ons ook, dus, wie weet, komen we hen daar weer tegen. 

Tot dan!